Spring naar inhoud

Column 2: Niemandsland

Tien jaar lang had ik een eigen coachpraktijk. Nu ben ik coördinator bij ’t Stoofje. Als je het zo ziet staan, dan ziet het er heel simpel uit. Eerst deed ik het een, nu het ander. Eerst schreef ik voor het Tijdschrift voor Therapeuten, Coaches en Counselors en nu voor het Franciscaans Maandblad. Lekker duidelijk. De realiteit was echter een stuk weerbarstiger.

Ergens in 2017, toen mijn eerste boek uitkwam, voelde ik ineens: dit hoogtepunt is het begin van het einde. Maar hoe kon dat? Het boek was toch juist een boost voor mijn praktijk? Ik vond het wandelen met mensen toch nog steeds hartstikke leuk en waardevol? Hoe kon dat nou stoppen? Wanneer? En wat kwam er dan voor in de plaats? Verwarring alom! En dat jarenlang.

Voor een opleiding die ik dit jaar volg, tot specialist eenzaamheid, lees ik het boek ‘Veranderingen’ van dr. William Bridges. Hij stelt dat alle veranderingen in je leven (ook de leuke!) drie fasen kennen. Je hebt niet alleen een einde en een nieuw begin, maar in het midden ook een soort tussenfase. Een tussenfase die verwarrend is en vol stress en twijfel. Je vindt geen houvast meer in wat je deed of van plan was, maar ook nog niet in wat er komt. Simpelweg omdat je niet weet wat er komt, of omdat het nieuwe je nog niet vertrouwd is. Het kan wankel aanvoelen, en leeg. Het is alsof je je in een niemandsland bevindt.

Voor anderen is dat soms helemaal niet te zien. Het oude kan nog gewoon tijden doorgaan, terwijl het nieuwe nog niet zichtbaar is. Van buiten lijkt het dan alsof alles hetzelfde blijft, maar van binnen is de verandering al ingezet. Zoals bij mij het geval was. Zelfs wanneer het nieuwe het oude direct opvolgt, zoals bijvoorbeeld bij een verhuizing het geval kan zijn, is er sprake van zo’n verwarrende tussenfase. Je bent weliswaar verhuisd, maar je nieuwe huis is nog geen thuis en je oude huis zit nog in je gedachten en gewoonten.

Tijdens mijn niemandsland troostte het me dat ook Franciscus zo’n periode heeft gekend. Zijn grote ommekeer inspireert nog steeds: een rijkeluiszoon gaat na een jeugd vol feesten en meisjes op weg om een beroemd en gevierd ridder te worden. Tot ieders verbijstering legt hij onderweg zijn harnas en zijn ego af om vervolgens zonder bezit door het leven te gaan en de kwetsbare mens te dienen. Lekker duidelijk! Maar toen hij van zijn paard stapte en zijn kleding aan een bedelaar gaf, wist hij weliswaar heel goed wat níet de bedoeling van zijn leven was, maar nog helemaal niet wat hij dan wél met zijn leven aan moest. Hij was geroepen tot een ander pad dan hij voor zichzelf had uitgestippeld, maar had geen idee waar dat pad zich bevond.

Franciscus zocht de stilte op om te kunnen horen wat het leven van hem vroeg. Een zin uit het gebed dat hij in die periode in San Damiano bad gaf mij tijdens meditaties de kracht om mijn niemandsland uit te houden:

“Verlicht de duisternis van mijn hart”

Na maanden van gebed werd Franciscus’ duisternis verlicht en hoorde hij zijn levensbestemming in zijn hart. Ook mijn pad openbaarde zichzelf na verloop van tijd, onverwacht, in een verrassende richting. Ik ben opnieuw op weg gegaan: het niemandsland uit, mijn nieuwe leven in. En even is het leven weer heerlijk duidelijk.

Terug naar alle columns

Deze column verscheen in 'Alle goeds', het Franciscaans Maandblad, nummer 2-2022.